مکتب فاطمیه

«راه نجات وطن؛ صبر، بصیرت و همدلی»
این روزها دلِ کشور آرام نیست.

چند صباحی‌ست که تحولات پیاپی، سایه‌ای از نگرانی و سردرگمی بر زندگی مردم انداخته است. دل‌ها مضطرب‌اند، ذهن‌ها درگیر آینده؛ آینده‌ای که هم برای خودمان دغدغه شده و هم برای فرزندانمان. ترس از کمبود آب و مواد غذایی، نگرانی از تورم و فشار معیشت، و دلواپسی از تداوم این شرایط، بسیاری را خسته و نگران کرده است.

در چنین فضایی، طبیعی‌ست که مردم سؤال داشته باشند، مطالبه کنند و نگران باشند؛ اما درد آنجاست که هم‌زمان، دشمنان این سرزمین و منافقان کینه‌توز، از این آب گل‌آلود بهره می‌برند. آنان با سوءاستفاده از فضای مجازی، تخم کینه و تفرقه را میان اقشار مختلف جامعه می‌پاشند، آتش آشوب را شعله‌ور می‌کنند، به اموال عمومی آسیب می‌زنند و حتی پا را فراتر گذاشته و جوانان معترض و انقلابی را مورد ضرب‌وشتم قرار می‌دهند؛ گاه تا مرز جان‌باختن.

در حالی که رهبر عزیزمان بارها و بارها با صراحت و دلسوزی فرموده‌اند: نگران نباشید، توکل کنید، صبور باشید، متحد بمانید و اجازه ندهید بیگانگان برای این کشور تصمیم بگیرند؛ باز هم عده‌ای، از اقشار مختلف، فریب هیاهوی فضای مجازی را خورده و ناخواسته در مسیری قدم گذاشته‌اند که نتیجه‌اش چیزی جز تضعیف کشور و ریختن آب در آسیاب دشمن نیست. هرچه با آنان سخن گفته می‌شود، کمتر گوش شنوا می‌یابند و گویی فرصتی برای اندیشیدن باقی نمانده است.

البته باید منصف بود؛ مردم حق دارند نگران باشند، حق دارند اعتراض کنند و مطالبات خود را بیان نمایند. اما اعتراض، راه دارد؛ راهی عقلانی، قانونی و سازنده، نه مسیری که به تخریب، خشونت و خوشحالی دشمن ختم شود. از سوی دیگر، مسئولان نیز وظیفه‌ای سنگین بر دوش دارند؛ باید هرچه سریع‌تر برای خاموش کردن آتش این نگرانی‌ها و آشوب‌ها چاره‌اندیشی کنند، با تدبیر و اقدام به‌موقع، امید را به جامعه بازگردانند و اجازه ندهند دشمن از ضعف‌ها و تأخیرها، برای ضربه زدن به کشور بهره ببرد.

امروز بیش از هر زمان دیگری، ایران به آرامش، عقلانیت، صبر و همدلی نیاز دارد. اگر دست در دست هم بگذاریم، با چشمانی باز و دل‌هایی آگاه، نه فریب می‌خوریم و نه اجازه می‌دهیم آینده این سرزمین بازیچه دشمنانش شود. این کشور، خانه ماست؛ و خانه را با خشم و غفلت نمی‌سازند، با فهم، اتحاد و مسئولیت‌پذیری حفظ می‌کنند.

✍ سُمیه اکبرزاده