#روز_سرباز 

بی‌اختیار یاد دوری، نگهبانی روی برجک‌ها و غربت بی‌ادعاترین جوان‌های این خاک افتادم. همان‌ها که دور از خانه، چشم بر راحتی خود می‌بندند تا خواب من و شما آشفته نشود. دستم را به احترامشان روی سینه گذاشتم، اما درست وسط همین خلوت، یک‌باره دلم برای خودم لرزید!

با خودم گفتم سربازی که فقط به لباس نظامی نیست. یاد تابلوی روز اول ورودم به حوزه افتادم که مثل یک تلنگر در جانم نشست: 

«طلبه عزیز، قدر خودت را بدان. تو سرباز امام زمانی، مراقب باش سربار نشوی!» 

سال‌ها از آن روز می‌گذرد و هنوز هم گاهی دست و دلم می‌لرزد که نکند در این مسیر، فقط این نام بزرگ را یدک کشیده باشم؟ سربازی حضرت حجت (عج) پیش از هر چیز،

به خودسازی، آگاهی و اراده‌ای پولادین نیاز دارد. طلبه بودن فقط درس خواندن نیست، طلبه «شدن» و پای عهد «ماندن» است.

بیایید امروز صادقانه از خودمان بپرسیم: واقعاً برای سرباز امام زمان شدن چه کرده‌ایم؟ کجای این میدان ایستاده‌ایم و تا کجا پای عهدمان می‌مانیم؟ 

بیایید با مولایمان عهد ببندیم که در این پایگاه مقدس، رحمت باشیم نه زحمت .

واقعاً سرباز باشیم، نه سربار …

ان‌شاءالله به لطف خدا و نگاه مهربان حضرت، لایق این عنوان بمانیم. 🙏 🌹 
#سمیه_خانوم_اُم_الحسین

#سرباز_امام_زمان

#طلبگی

#روز_سرباز

سپیدپوشانی که بار گناه زمین را بر دوش کشیده بودند تا در حریمِ امن الهی، زنگار از جان بشویند، پروانه‌هایی که تشنه‌کام و مظلوم، زیر آفتاب بی‌امان، در مسلخ بی‌کفایتی پرپر شدند. چه تلخ بود آن عید قربان که به جای شادباش طواف، ضجه‌های العطش زائران را بر پیشانی تاریخ نشاند و کعبه را در ماتمی سنگین فرو برد.

464 کبوتر سبک‌بال، بی‌آنکه جرعه‌ای آب، مرهم لبان خشکیده‌شان شود، از سنگ‌فرش‌های داغ و گداخته منا بال گشودند و با احرامی که بوی عروج می‌داد، به دیدار معبود شتافتند. 

منا صرفاً یک رخداد تلخ در تقویم نیست، داغی تا ابد زنده و سندی فراموش‌نشدنی از بی‌کفایتی کسانی است که ادعای خادمی حرمین را دارند اما حرمت جان مهمانان خدا را پاس نداشتند.

سلام بر لب‌های عطشناک شما… 

سلام بر احرام‌های خونین و معطرتان… 

یاد و نام شهدای مظلوم حج، تا همیشه در حافظه تاریخ و در قلب‌های مؤمنان جاویدان خواهد ماند. داغ منا هرگز سرد نمی‌شود.

#روز‌بزرگداشت‌‌شهدای‌حادثه‌منا

#به_قلم_خودم 

#سُمیه_خانوم_اُم_الحسین

اول مهر که از راه می‌رسد، کوچه‌ها و خیابان‌ها پر می‌شود از هیاهوی کودکانه، بوی دفتر و کتاب‌های نو، و خنده‌هایی که ذوق آغاز دوباره را فریاد می‌زنند. صدای زنگ آغاز سال تحصیلی در مدارس به صدا درآمد، اما در هیاهوی این روز، جای خالی بعضی از نیمکت‌نشینان، سنگین‌تر از همیشه احساس شد.

در مدرسه‌ای در میناب، زنگ مدرسه نواخته شد، اما برای خانواده‌هایی چون پدر و مادر ماکان نصیری، این زنگ نه صدای آغاز درس و مشق، که پژواک یک جای خالی بی‌پایان بود. در حالی که دیگر والدین دست در دست فرزندانشان راهی مدرسه می‌شدند، چشم‌های نگران و دل‌های بی‌قرار، هنوز در جست‌وجوی گمشده‌ی خویش، کوچه به کوچه و روز به روز را ورق می‌زنند.

مهر امسال، برای بسیاری با بوی ماه مدرسه و شوق دیدن هم‌کلاسی‌ها آغاز نشد، با خاطره‌ای تلخ و بغضی فروخورده آغاز شد. خاطره‌ای که طنین زنگ مدرسه را با جای خالی عزیزانشان گره زد. 

نیمکت‌هایی که خالی ماندند، کیف‌هایی که باز نشدند و انتظاری که در قاب نگاه پدر و مادرها، تلخ‌ترین روایت از پاییز را رقم زد…

روحشان شاد و راهشان پررهرو باد. خداوند به خانواده‌های داغدارشان صبر و آرامش و به دل‌های بی‌قرارشان، امید و شکیبایی عنایت فرماید.

#بوی_ماه_مهر

#ماکان_نصیری

#میناب

#سُمیه_خانوم_اُم_الحسین

 عالمه‌ای از تبار خورشید بود که پدرش امام کاظم (ع) در ستایش عمق علم و کمالش فرمود: «فِداها اَبوها».

بانویی با روحی حماسی و معرفتی زلال که هجرتی بزرگ را آغاز کرد، اما دست تقدیر و زهرِ غم و بیماری، بال‌های پروازش به سوی خراسان و دیدار برادرش، امام رضا (ع)، را شکست و او را در قم ماندگار ساخت.

اگرچه پای این بانوی مطهره به طوس نرسید و در غربت، مظلومانه و شهادت‌گونه به لقاءالله پیوست، اما ورود پربرکتش، کویر قم را به چشمه‌سار علم و قبله‌گاه آزادگان جهان بدل نمود. حریمی ملکوتی که مزار گم‌شده مادرش، زهرای مرضیه (س)، را در خود تجلی بخشیده است. کریمه‌ای که سه امام معصوم، بهشت برین را پاداش زیارت عارفانه‌اش دانسته‌اند و امروز، گنبد طلایی‌اش پناهگاه دل‌های سوخته و بی‌قرار از سراسر گیتی است.

«یا فاطمةُ اشفَعی لی فی الجَنّة»🤲

 ان‌شاءالله به‌زودی زیارت آستان نورانی و پرمهرش قسمت و روزی‌مان شود و شفاعت زهرایی‌اش در دنیا و آخرت شامل حال همه‌مان گردد.

#حضرت_معصومه

#سُمیه_خانوم_اُم_الحسین

خانم بازیگر! تو که ادعای زن بودن داری، چطور دلت اومد بابت همه چی حرف بزنی و خودت رو نخودِ هر آشی کنی، ولی جلوی دردِ مادرای میناب لال بشی؟ چطور می‌تونی این همه چرت و پرت بگی، اما صدای استخوان‌سوز مادرای داغ‌دیده خودمون رو نشنوی؟

اون جایزه‌ای هم که بهت دادن، ذره‌ای ارزش نداشت که بخوای به خاطرش ایران‌فروشی کنی! چقدر حقیر و پستی… تو از ما نیستی. تو از اونایی هستی که به‌عنوان لکه‌ی ننگ در تاریخ ثبت خواهی شد.

#سلبریتی_بی‌شرف

#وطن_فروشی_ممنوع

#سُمیه_خانوم_اُم_الحسین

#ایران_امام_رضا

#سُمیه_خانوم_اُم_الحسین

سال‌هاست که تمام دنیای مادر، خلاصه شده در همین قاب کوچک پنجره. جایی میان دیوارهای کاهگلی خانه که هم‌پای دلِ صبورش ترک برداشته‌اند. گوشه‌ی پرده‌ی توری بافته با نقش شکوفه‌های ریز را آرام با سرانگشتان لرزانش کنار می‌زند. خطوط عمیق چهره‌اش و موهای جوگندمی که از زیر چارقد بیرون زده، حکایت از شب‌ها و روزهایی دارد که در انتظار گذشته است. انتظاری که ذره‌ذره جوانی‌اش را برد، اما امیدش را هرگز. پشت پنجره، گلدان‌های شمعدانی با گل‌های رنگارنگ هنوز در هوا عطر زندگی می‌افشانند، گویی مادر هر صبح با یاد لبخند پسرش به آن‌ها آب می‌دهد تا مبادا کوچه بوی دلتنگی بگیرد. چشم‌های مهربان و خسته‌اش به انتهای کوچه دوخته شده است. فرقی نمی‌کند چقدر زمان گذشته باشد، او خوب می‌داند مادری که دلش جا مانده، با صدای هر قدمی در کوچه پر می‌کشد… شاید این بار، باد عطر پیراهن یوسفش را بیاورد، یا مسافری از راه برسد و تکه‌ای از نور چشمانش را به آغوشش بازگرداند. در عمق نگاه آرام اما پر از تمنایش، نه شکایتی هست و نه خستگی، تنها نوری از جنس اشتیاق مادری می‌درخشد که حتی اگر تکه‌ای استخوان، پلاک و مشتی خاک هم برایش بیاورند، دلش آرام میگیرد.
#به_قلم_خودم 

#سُمیه_خانوم_اُم_الحسین

چهلم رهبر شهیدمان، سیدعلی خامنه‌ای، برای ما پایان راه نیست، بلکه یادآور عهدی‌ست که با نام و راهش بسته‌ایم.

درست است که دلمان برای حضورش تنگ است، برای صدایش، برای آن آرامشی که با یادش در دل‌هایمان می‌نشست…

اشک می‌ریزیم، اما در سوگ و فراقش نمی‌شکنیم. ما با اراده‌ای محکم و قوی‌تر پرچمی را که برافراشته بود، با جان و دل بالاتر نگه می‌داریم و راهش را همراه با فرزند برومندش ادامه می‌دهیم تا کوری و نابودی دشمنان. تا رساندن پرچم به دستان منجی موعود.

#روحت‌شاد‌رهبر‌شهیدم

#راهت‌ادامه‌دارد

#لبیک‌یا‌خامنه‌ای

#سُمیه_خانوم_اُم_الحسین