روزی می‌رسد که ناممان را روی سنگ قبری می‌نویسند و تمام دلبستگی‌ها و دارایی‌هایمان را پشت سر می‌گذاریم. روزی که نه خانه‌هایمان با ما می‌آیند، نه حساب‌های بانکی‌مان، نه مقام و شهرت و نه آرزوهای ناتماممان… آن روز، فقط ما می‌مانیم و اعمالی که در دفتر زندگی‌مان ثبت شده‌اند. چه تلخ است اگر سال‌ها از مرگ دیگران عبرت بگیریم، اما لحظه‌ای به حساب و کتاب زندگی خودمان فکر نکنیم! ما برای چند صباح دنیا، چقدر دل می‌شکنیم، چقدر حرص می‌خوریم و چقدر از یاد آخرت غافل می‌شویم؟ مگر عمر ما در برابر ابدیت، جز لحظه‌ای کوتاه است؟ بیایید پیش از آنکه فرصت تمام شود، به خودمان برگردیم؛ حق کسی را ضایع نکنیم، دلی را نشکنیم و توشه‌ای برای روز حساب فراهم کنیم.

خدایا، نگذار آن‌قدر سرگرم ساختن دنیایمان شویم که خانه ابدی‌مان را فراموش کنیم…

خدایا، عاقبت همه ما را ختم به خیر کن؛ روزی که پرده‌ها کنار می‌روند، شرمنده تو نباشیم و با دستانی پر از نور رحمتت به دیدارت بیاییم. آمین یا رب‌العالمین.

#سُمیه_خانوم_اُم_الحسین

#متعلقات_ایمان #ایمان_به_معاد

ایام فاطمیه است. در حسینیه امام خمینی همه منتظریم و چشم‌ها به در خشک شده است. شاید از پشت پرده بیاید، شاید معجزه‌ای بشود! چشم به راه مردی هستیم که با یک تکان دست و لبخندی ساده، به این دل‌های خسته جان می‌داد. آقا جان! کجایی؟ ای بانی روضه‌های مادر، ای خیمه‌دار عزای فاطمی، دلمون هوای صدایت را کرده است. حسینیه بدون تو، سنگین و بی‌روح است. امسال، این فاطمیه رنگ دیگری دارد. داغی سنگین بر سینه‌ها نشسته و جای خالی‌ات در حسینیه امام خمینی (ره) بیداد می‌کند. سال‌ها بود که نفس گرمت، عطر عزای فاطمه را در این در و دیوار می‌پاشید و امروز، نخستین فاطمیه‌ای است که حسینیه، داغدار غیبت «رهبر شهید» خویش است. سینه می‌زنیم اما با قلبی آکنده از حسرت نبودنت.

اما… مکتب حضرت زهرا به ما یاد داده است که با پرواز پیشگامان، پرچم حق هرگز روی زمین نمی‌ماند. اگر چشم‌ها ابری است، اما اراده‌ها پولادین است. آقا جان، لشکرت تا پای جان پای این عهد ایستاده است. آمدیم تا بگوییم پرچمی را که بلند کردی، زمین نمی‌گذاریم. ما تا ابد فاطمی می‌مانیم، پای ولایت، تا آخرین قطره خون.

🏴 [ پرچم ولایت بر زمین نمی‌ماند؛ راهت تا ابد پاینده است، ای شهید راه حق] 🏴
#فاطمیه

#رهبر_شهید

#سیدعلی‌خامنه‌ای

#سمیه_خانوم_اُم_الحسین

به امید نابودی دشمنان و سرافرازی ایران، خیابان را رها نمی‌کنیم تا به اهداف‌مان برسیم.
#به_قلم_خودم 

#سمیه_خانوم_اُم_الحسین 

#خیابان_ها_را_رها_نکنیم

«امام سیدعلی خامنه‌ای» 

انگار دنیا برای لحظه‌ای از حرکت ایستاد، بغض سنگینی بر گلوی میلیون‌ها نفر نشست و کلمات، در برابر این اندوه بزرگ، سکوت کردند. هنوز باورش سخت است. چطور می‌شود خبری به این تلخی را پذیرفت؟ چطور می‌شود از رفتن کسی نوشت که نامش با سال‌ها خاطره، باور، دعا و دلبستگی گره خورده است؟

آقا جان، بعضی داغ‌ها را نمی‌شود با کلمات توصیف کرد؛ فقط می‌شود در سکوت اشک ریخت، بغض کرد و از خدا خواست که به دل‌های شکسته آرامش بدهد. امروز، دل‌های بسیاری در بهت و اندوه‌اند، دل‌هایی که هنوز نمی‌خواهند این خبر را باور کنند، هنوز در میان اشک‌هایشان دنبال واژه‌ای برای وصف این داغ می‌گردند. چه سخت است نبودن کسی که یادش، حتی پس از رفتن، در دل‌ها باقی می‌ماند. خدایا، به مردم داغدار و دوستدارانش صبر بده و به دل‌های غمگین‌شان آرامش.

آقا جان، شهادتتان داغی سنگین بر دل‌ها گذاشت؛ داغی که شاید زمان هم نتواند از تلخی‌اش بکاهد، اما این را بدانید که تا آخرین لحظه فراموشتان نمیکنیم، انتقامتان را گرفته و راهتان را ادامه خواهیم داد.

روحتان شاد و یادتان همیشه گرامی🖤🥀

#رهبرشهیدم

#سمیه_خانوم_اُم_الحسین

بعضی پایان‌ها، آغازند.🐛🦋

گاهی چیزی که فکر می‌کنیم پایان است، فقط راه را برای شروعی تازه باز می‌کند.

مثل پیله‌ای که باید شکافته شود تا پروانه از آن بیرون بیاید. ماندن در پیله امن است، اما آن‌جا خبری از پرواز نیست. بعضی تغییرها اول سخت و حتی ترسناک‌اند، اما ما را بزرگ‌تر می‌کنند. پس اگر چیزی در زندگی‌ات تمام شد، زود ناامید نشو. شاید وقتش رسیده باشد بال‌هایت را باز کنی و راه تازه‌ای را شروع کنی.

➖➖➖➖➖➖➖➖

#سمیه_خانوم_اُم_الحسین

پاییز که می‌رسید، انگار بوی زندگی بیشتر می‌پیچید توی خانه‌مان‌. بوی سیر و سرکه، ترخون و مرزه، و عطر دست‌های مادرم که با عشق، بساط ترشی و شوری را علم می‌کرد. صبح زود با پدرم می‌رفتند میدان‌بار برای خرید ملزومات ترشی، بهترین‌ها را دست‌چین می‌کرد و با وسواس و حوصله می‌شست و خرد می‌کرد. همیشه می‌گفت: «ترشی انداختن قلق دارد، دلت باید به کار باشد تا خوب جا بیفتد وگرنه کپک میزند.» ما هم بی‌طاقت مدام سرک می‌کشیدیم که کی آماده می‌شود؟ و او با مهربانی می‌گفت: «عجله نکنید، باید برسد!»

مادرم فقط یک مادر نبود! نبض گرم خانه بود کدبانویی هنرمند و با سلیقه. از انواع ترشی و مربا و رب خانگی تا سبزی‌های خشک، همه‌چیز را خودش درست می‌کرد. حتی بعد از ازدواجم هم همیشه سهم من را کنار می‌گذاشت. وقتی می‌گفتم چرا این‌همه به زحمت افتادی، با اخمی شیرین می‌گفت: «دستم به کم نمی‌رود، تازه کی عزیزتر از شما؟ اینطوری خیالمم راحته که هم سالمه هم بهداشتی.» من می‌ماندم و محبتی که هیچ‌وقت تمامی نداشت.

حالا چند سال است پاییز می‌آید، اما خانه دیگر آن عطر آشنا را ندارد. این روزها هر جا بساط درست کردن ترشی میبینم بند دلم پاره می‌شود و غرق میشوم در خاطرات گذشته…

مادر جان؛ حالا که نیستی می‌فهمم آن چیزی که ترشی‌ و شیرینی‌ها را آن‌قدر لذیذ می‌کرد، شکر و سرکه و سبزی نبود! عطر عشق بی‌دریغ و مادرانه تو بود که به آنها مزه می‌داد. 

سادات‌خانوم؛ ترشی و شیرینی بهانه است تا بگویم: جای خالی‌ات در قلبم با هیچ‌چیز پر نمی‌شود. تا ابد دلتنگ تو و خاطراتت و آن دستان پرمهرت می‌مانم.

روحت شاد و یادت تا همیشه سبز🖤🥀

#صلوات🙏💚

#سمیه_خانوم_اُم_الحسین

آن روزها درک نمی‌کردم پشت مخالفت پدر و مادرم چه دلشوره‌ای پنهان است. گمان می‌کردم نمی‌خواهند پیشرفت کنم و بارها از نگاه و تصمیمشان دلگیر شدم.

آن سال نرفتم، اما زندگی درهای دیگری را به رویم باز کرد. هنرهایی آموختم که دوستشان داشتم و بعد، با آشنایی با حوزه‌ی علمیه‌ی خواهران، مسیر تازه‌ای در برابرم قرار گرفت.

ثبت‌نام کردم و کم‌کم، با هر روز درس خواندن، حس عجیبی از آرامش و رضایت در دلم ریشه دواند.

بارها با خودم گفتم: خدایا، شکرت که مرا به این راه رساندی؛ چه خوب شد که آن روز نرفتم!

حالا که به گذشته نگاه می‌کنم، از آن همه بی‌قراری و بحث کردن‌ها لبخندی تلخ و شیرین بر لبم می‌نشیند. من فقط آرزوی خودم را می‌دیدم، نه نگرانی قلب‌هایی را که دوستم داشتند.

امروز می‌فهمم گاهی آنچه در لحظه، مانع خوشبختی‌مان به نظر می‌رسد، شاید مقدمه‌ی رسیدن به مسیری باشد که بیشتر از آنچه تصور می‌کردیم، به دلمان می‌نشیند.

اگر به آن روز برگردم، شاید باز هم دلم برای دانشگاه رفتن بلرزد، اما این بار زود قضاوت نمی‌کنم و بیشتر به حکمت روزگار اعتماد می‌کنم.

*خوب شد که آن اتفاق افتاد، چون اگر آن روز مسیر دیگری را می‌رفتم، شاید امروز این آدم نبودم و این‌قدر از راهی که انتخاب کرده‌ام، احساس رضایت نمی‌کردم.*
✍ #سمیه_خانوم_اُم_الحسین

🍁🌧🍂

پاییز همیشه برای من پادشاه فصل‌ها بود. عاشق خش‌خش برگ‌های رنگارنگ زیر پا، هوای ابری و نسیم خنکی بودم که دل را زنده می‌کرد. اما شش سال پیش بود که این فصل، رنگ همیشگی‌اش را برایم از دست داد، درست در روزهایی که مادرم به خاطر فشار خون بالا در بیمارستان بستری بود و من با تمام وجود چشم‌انتظار ترخیصش بودم. پنجم مهرماه، همان روزی که آسمان بغض کرد و *باران* بی‌وقفه می‌بارید، اجل مهلت نداد و او پر کشید و آسمانی شد. از آن روز، این فصل تمام دل‌انگیزی و رنگ‌های عاشقانه‌اش را یک‌جا باخت و به روزهایی از بغض‌های فروخورده بدل شد، روزهایی که هر وزش و نسیمش، عطر رفته‌ی مادرم را می‌آورد و جای خالی‌اش را بی‌رحمانه در جانم تازه می‌کند. حالا با کوتاه‌تر شدن روزها و دلتنگی غروب‌های سرد، روی صندلی کنار *پنجره* می‌نشینم و با فنجان چایی که در دستم سرد می‌شود، به نقطه‌ای خیره می‌مانم. قطره‌های باران آرام به شیشه می‌خورند و فرو می‌ریزند، درست مثل اشک‌های بی‌قرار من که پایانی ندارند. هنوز هم پشت این پنجره، در هوای ابری و بارانی، در یک *انتظار* بی‌پایان نشسته‌ام، انتظاری برای دیداری که دلتنگی‌اش تا ابد در کنج قلبم خانه کرده است.
#سمیه_خانوم_اُم_الحسین

#روحت‌شاد‌حضرت‌مادر

#صلوات