مکتب فاطمیه

قرارِ دل زیر سایه‌ی گُلِ‌نرگس 

سلام بر تو ای مهربان‌ترینِ مهربانان، و ای روشنای جان و آرامش روح من؛ در این نیمه‌ی شعبان با دلی سرشار از عشق و امید رو به تو می‌آورم و از عمق وجودم با تو عهد می‌بندم، عهدی صادقانه و برخاسته از شوق و دلتنگی. می‌خواهم همیشه به یادت باشم و سربازی وفادار برایت بمانم؛ سربازی که در راهت قدم برمی‌دارد و هیچ خدمتی را، هرچند کوچک، ناچیز نمی‌شمارد. می‌خواهم تو را عمیق‌تر بشناسم، بیشتر دوستت بدارم و نامت را روشن‌تر از همیشه در دلم زنده نگه دارم. می‌خواهم مانند میزبانی باشم که خانه و دلش را برای آمدنت آماده کرده و زندگی‌اش را با عشق و اشتیاقِ دیدارت سامان داده است. عهد می‌بندم هر نفسم در مسیر رضایت تو باشد، نمازهایم را به‌موقع بخوانم، دل و چشم و گوش و زبانم را پاک نگه دارم، خوب ببینم، خوب بشنوم و درست سخن بگویم و هر قدمم، هرچند کوچک، نذری باشد برای آماده‌کردن جامعه‌ای شایسته‌ی ظهور تو. می‌خواهم نام و فضیلتت را هر روز زنده نگه دارم، حتی اگر شده با یک صلوات یا زمزمه‌ی آرام دعای فرج، و در مجالسی که به یادت برپا می‌شود حضور داشته باشم و دیگران را نیز به یاد تو دعوت کنم. ای پدر مهربانم، دستم را رها نکن؛ مرا در مسیر خودت نگه دار، دلم را به نور ایمان روشن‌تر کن و یاری‌ام بده تا بر این عهد بمانم، تا آخرین نفس منتظر بمانم و زندگی‌ام را وقف آمادگی برای آمدنت کنم؛ باشد که روزی، وقتی قدم بر این زمین می‌گذاری، شرمنده‌ی نگاه مهربانت نباشم و سربازی صادق، عاشق و وفادار پیش رویت بایستم. ✨

#عهد_می‌بندم

#سمیه_خانوم_اُم_الحسین

ملینا؛ غنچه‌ای که پرپر شد.🥀

این تصویر فقط یک قاب نیست؛ مرثیه‌ای‌ست که از دلِ خاک برمی‌خیزد، سوگ‌نامه‌ای برای کودکی که هنوز فرصت رویا دیدن داشت. ملینای سه‌ساله، نامی کوچک اما زخمی به وسعت یک ملت. او نه سلاحی داشت، نه شعاری، نه سهمی در آشوب و نزاع؛ گویی تنها گناهش این بود که شاد بود، می‌خندید، نفس می‌کشید. اما دشمن، حتی صدای خنده‌ی کودکانه را هم تاب نیاورد و او را چون غنچه‌ای تازه‌شکفته، بی‌رحمانه پرپر کرد. ملینا، تو کوچک بودی، اما شهادتت بزرگ شد؛ تو فقط یک کودک نبودی، تو آینه‌ی مظلومیتی هستی که تاریخ در برابرش سر به زیر خواهد انداخت. خون ملینا و خون همه‌ی شهدای مدافع امنیت بر خاک ایران نریخت تا فراموش شود؛ ریخت تا فریاد بزند که امنیت، واژه‌ای ساده و انتزاعی نیست. امنیت یعنی مادری که شب، کودک‌اش را با آرامش در آغوش می‌گیرد؛ یعنی پدری که به فردا امید دارد؛ یعنی کودکی که فرصت بزرگ شدن، رویا ساختن و زندگی کردن دارد. و آنگاه که این امیدها هدف قرار می‌گیرند، مدافعان امنیت پیش‌قدم می‌شوند؛ سپر می‌شوند با جان، با استخوان، با نفس. آشوبگران شاید سنگ و آتش و گلوله داشتند، اما این سرزمین، حافظانش را دارد؛ مردانی که ایستادند تا ایران خم نشود، تا پرچمش فرو نیفتد و سرافراز بماند. و امروز، با دلی آکنده از اندوه و افتخار، به شهدای مدافع امنیت می‌گوییم: نام‌تان فقط در قاب‌ها نمانده، در امنیت نفس‌های ما جاری‌ست. ایران هنوز ایستاده است، چون شما ایستادید؛ و ما، تا همیشه، مدیون خون شهدا و ایثار بزرگ شما خواهیم بود.

✍ سُمیه اکبرزاده

12 بهمن؛ سالروز بازگشت امام خمینی به ایران و آغاز #دهه_فجر گرامی باد. 🇮🇷✌️
روز دوازدهم بهمن، نقطه عطفی ماندگار در تاریخ ایران اسلامی است؛ روزی که با بازگشت امام خمینی(ره) به میهن، فصلی نو در سرنوشت این سرزمین گشوده شد و شعله‌های امید در دل یک ملت زبانه کشید. این روز، آغاز دهه فجر و یادآور پایان سال‌ها استبداد و وابستگی و شروع راهی روشن به سوی استقلال و عزت است. ورود رهبر کبیر انقلاب، نه‌تنها معادلات سیاسی کشور، بلکه نگاه جهان به اسلام و نقش مردم در تعیین سرنوشت خویش را دگرگون ساخت. انقلاب اسلامی با تکیه بر ایمان، اخلاق و اراده مردم شکل گرفت و حاکمیت دین را در عرصه اجتماع معنا بخشید. یکی از دستاوردهای بزرگ این نهضت، احیای اصل ولایت فقیه و استقرار مردم‌سالاری دینی بود که زمینه‌ساز عدالت، آزادی و استقلال شد. امام خمینی با شجاعت و درایت، سلطه بیگانگان را نفی کرد و نظامی بر پایه ارزش‌های اسلامی بنیان نهاد. امروز وظیفه نسل‌های جدید است که پیام‌ها و آرمان‌های انقلاب را بشناسند و پاس بدارند. دوازده بهمن، یادآور پیوند عمیق امام و امت و سرآغاز دهه‌ای است که طلوع انقلاب اسلامی را نوید داد و تا همیشه در حافظه تاریخ ایران خواهد درخشید.

#دهه_فجر🇮🇷 🎊 

✍ #سمیه_خانوم_اُم_الحسین

*حضرت علی‌اکبر(ع)؛ چراغ هدایت و الگوی بی‌نظیر جوانان*
زمان، لحظه‌ای مکث می‌کند و زمین و آسمان در انتظار هدیه‌ای الهی‌اند. یازدهم شعبان می‌رسد؛ روزی که خانه امام حسین (ع) غرق نور می‌شود و دل‌ها به شوق تولدی سرشار از پاکی و جمال می‌تپد. فرزندی چشم به جهان می‌گشاید که قامت و سیمای او آینه‌ای از جمال و سیرت پیامبر (ص) است؛ جوانی که نامش علی‌اکبر است و با اولین نفس‌هایش، نوید ایستادگی، صداقت و عشق به حقیقت را می‌دهد. او، جوانی است که از همان روزگار کودکی، شجاعت و وفاداری را در دل داشت. جوانی که جان خود را فدای راه حسین (ع) کرد و با قدم‌های استوارش نشان داد که عشق به حق و ولایت، چگونه می‌تواند زندگی را جاودانه کند. زیارتنامه‌اش سلامی است به صدیق و شهیدی که جز پاکی و عمل صالح چیزی نمی‌طلبید و با کوتاه‌ترین عمر، بلندترین درس‌ها را به بشریت آموخت.

و امروز، روز جوان است؛ روزی که یادآور آن است که جوانی، نه فقط سن، بلکه طراوت دل، شفافیت روح و شور زندگی است. جوان کسی است که می‌تواند زنگ‌زدگی‌های دلش را از بین ببرد، امید و صداقت را جایگزین کند و با قلبی روشن، راه زندگی را نورانی سازد. درست همانند علی‌اکبر (ع) که با دلی پاک و ایمانی راسخ، الگویی جاودانه برای همه نسل‌ها شد.

*خدایا، به حرمت جوان کربلا، دل‌های جوانان این سرزمین را پر از امید و پاکی، قدم‌هایشان را استوار و عاقبتشان را نورانی قرار بده و ما را رهرو راه حضرت علی‌اکبر (ع) قرار ده.*

ولادت #حضرت_علی‌اکبر (ع) و #روز_جوان مبارک 🌹✨🎊
#به_قلم_خودم 

#سمیه_خانوم_اُم_الحسین 

*روایت اشک‌ها و دل نگرانی‌های یک مادر از روزهای سنگینِ فضای مجازی، تا عطرِ دل‌انگیزِ گُل‌ِنرگس*✨

چند روزی‌ست که خسته‌ام؛ نه از کار، از حجم اندوه. انگار انگیزه‌ام نسبت به همه‌چیز کمرنگ شده. بعد از چند روز که اینستاگرام دوباره برام باز شد، با سیلی از تصاویر روبه‌رو شدم؛ کُشت و کشتار، صحنه‌های عزاداری، خبرهای ضدونقیض، ضجه‌ی پدر و مادرهایی که بچه‌هایشان را از دست داده‌اند، نوعروسان سیاه‌پوش، کودکانی که یتیم شده‌اند و کنار تابوت پدر یا مادرشان زاری می‌کنند… دلِ آدم تابِ دیدن این صحنه‌ها را ندارد. چه بسیار جوانان رشیدی که هزار آرزو در دل داشتند، اما به دست شقی‌ترین انسان‌ها، با بدترین شکنجه‌ها، مرگ و شهادت را در آغوش گرفتند؛ و چه جوان‌های خام و فریب‌خورده‌ای که عمر و جوانی‌شان را بر باد دادند و فقط داغی عمیق بر دل خانواده‌ها گذاشتند. در این فضای آشفته و سمی، آن‌قدر دروغ، تهمت و فریب پخش شده که انگار مرز بین شک و یقین هم از بین رفته. حتی خیلی از آدم‌های مذهبی هم دچار تردید و بدبینی شده‌اند؛ نسبت به نظام، نسبت به آینده، نسبت به همه‌چیز. این روزها هرچه در توان دارم گذاشته‌ام؛ با همان اندک دانشی که دارم، برای پاسخ به شبهات، برای روشنگری، برای نوشتن و تولید محتوا، حتی اگر بتوانم فقط دلِ یک نفر را آرام‌تر کنم، اما گاهی حس می‌کنم این همه تلاش باز هم کافی نیست. نسل دهه هشتاد و نود انگار در محاصره‌ی ورودی‌هایی‌ست که فقط یک روایت را به آن‌ها می‌دهد؛ ما از یک مسیر می‌شنویم و آن‌ها از مسیری دیگر، و طبیعی‌ست که خروجی‌ها یکی نباشد. با این حال هنوز باور دارم اگر حتی یک کلمه‌ی درست، به وقتش و درست گفته شود، بی‌اثر نخواهد ماند. این روزها بیشتر از همیشه حرف حضرت آقا را می‌فهمم که فرمودند «من امروز اگر رهبر انقلاب نبودم، رئیس فضای مجازی کشور می‌شدم» و آن هشدار مهمشان که اگر از این فرصت عظیم درست استفاده نکنیم، روز قیامت از ما سؤال خواهد شد. پسرم این چند روز خیلی نگرانم بود و مدام می‌گفت: مامان، خودت رو این‌قدر خسته نکن، تو داری تلاشت رو می‌کنی، بقیه‌ش با خداست. امروز که از مدرسه برگشت، با یک دسته‌گل بزرگ نرگس وارد خانه شد؛ آن‌قدر ذوق کردم که چند نفس عمیق کشیدم و انگار روحم تازه شد. کلی قربان‌صدقه‌اش رفتم و از ته دل تشکر کردم. بهش قول دادم دوباره همون مامان شاد و پرانرژی همیشگی بشم. هرچند دل‌آشوبه هنوز هست و دغدغه هم ادامه دارد، اما گاهی باید کمی به بی‌خیالی پناه برد تا دلِ عزیزانمان آرام بماند. ان‌شاءالله روزهایی روشن‌تر در پیش باشد؛ روزهایی با خبرِ آرامش و پیروزی، عدالت و مهم‌تر از آن فرج و ظهور آقا امام زمانمان

 (عج)… 🤍
#به_قلم_خودم 

#سمیه_خانوم_اُم_الحسین

✍️ سُمیه اکبرزاده