مکتب فاطمیه

​*مهرِ نامهربان*

اول مهر که از راه می‌رسد، کوچه‌ها و خیابان‌ها پر می‌شود از هیاهوی کودکانه، بوی دفتر و کتاب‌های نو، و خنده‌هایی که ذوق آغاز دوباره را فریاد می‌زنند. صدای زنگ آغاز سال تحصیلی در مدارس به صدا درآمد، اما در هیاهوی این روز، جای خالی بعضی از نیمکت‌نشینان، سنگین‌تر از همیشه احساس شد.

در مدرسه‌ای در میناب، زنگ مدرسه نواخته شد، اما برای خانواده‌هایی چون پدر و مادر ماکان نصیری، این زنگ نه صدای آغاز درس و مشق، که پژواک یک جای خالی بی‌پایان بود. در حالی که دیگر والدین دست در دست فرزندانشان راهی مدرسه می‌شدند، چشم‌های نگران و دل‌های بی‌قرار، هنوز در جست‌وجوی گمشده‌ی خویش، کوچه به کوچه و روز به روز را ورق می‌زنند.

مهر امسال، برای بسیاری با بوی ماه مدرسه و شوق دیدن هم‌کلاسی‌ها آغاز نشد، با خاطره‌ای تلخ و بغضی فروخورده آغاز شد. خاطره‌ای که طنین زنگ مدرسه را با جای خالی عزیزانشان گره زد. 

نیمکت‌هایی که خالی ماندند، کیف‌هایی که باز نشدند و انتظاری که در قاب نگاه پدر و مادرها، تلخ‌ترین روایت از پاییز را رقم زد…

روحشان شاد و راهشان پررهرو باد. خداوند به خانواده‌های داغدارشان صبر و آرامش و به دل‌های بی‌قرارشان، امید و شکیبایی عنایت فرماید.

#بوی_ماه_مهر

#ماکان_نصیری

#میناب

#سُمیه_خانوم_اُم_الحسین

کریمه‌ای از تبار حضرت زهرا،س،✨

 عالمه‌ای از تبار خورشید بود که پدرش امام کاظم (ع) در ستایش عمق علم و کمالش فرمود: «فِداها اَبوها».

بانویی با روحی حماسی و معرفتی زلال که هجرتی بزرگ را آغاز کرد، اما دست تقدیر و زهرِ غم و بیماری، بال‌های پروازش به سوی خراسان و دیدار برادرش، امام رضا (ع)، را شکست و او را در قم ماندگار ساخت.

اگرچه پای این بانوی مطهره به طوس نرسید و در غربت، مظلومانه و شهادت‌گونه به لقاءالله پیوست، اما ورود پربرکتش، کویر قم را به چشمه‌سار علم و قبله‌گاه آزادگان جهان بدل نمود. حریمی ملکوتی که مزار گم‌شده مادرش، زهرای مرضیه (س)، را در خود تجلی بخشیده است. کریمه‌ای که سه امام معصوم، بهشت برین را پاداش زیارت عارفانه‌اش دانسته‌اند و امروز، گنبد طلایی‌اش پناهگاه دل‌های سوخته و بی‌قرار از سراسر گیتی است.

«یا فاطمةُ اشفَعی لی فی الجَنّة»🤲

 ان‌شاءالله به‌زودی زیارت آستان نورانی و پرمهرش قسمت و روزی‌مان شود و شفاعت زهرایی‌اش در دنیا و آخرت شامل حال همه‌مان گردد.

#حضرت_معصومه

#سُمیه_خانوم_اُم_الحسین

من یک زنم، یک مادرم، هنوز داغ اون مادر ماکان رو دلم سنگینی می‌کنه. هنوز یاد بچه‌های لامرد که بدنشون پر ترکش شد، یاد اون دختری که عروسیش شد عزا، و یاد اون جوونای رعنایی که تو خوابگاه پادگان پرپر شدن، نفسم رو بند میاره…

خانم بازیگر! تو که ادعای زن بودن داری، چطور دلت اومد بابت همه چی حرف بزنی و خودت رو نخودِ هر آشی کنی، ولی جلوی دردِ مادرای میناب لال بشی؟ چطور می‌تونی این همه چرت و پرت بگی، اما صدای استخوان‌سوز مادرای داغ‌دیده خودمون رو نشنوی؟

اون جایزه‌ای هم که بهت دادن، ذره‌ای ارزش نداشت که بخوای به خاطرش ایران‌فروشی کنی! چقدر حقیر و پستی… تو از ما نیستی. تو از اونایی هستی که به‌عنوان لکه‌ی ننگ در تاریخ ثبت خواهی شد.

#سلبریتی_بی‌شرف

#وطن_فروشی_ممنوع

#سُمیه_خانوم_اُم_الحسین

​شهیدان ما پیش از آنکه مدافع مرزهای خاکی باشند، خادمان و شیفتگان حریم ولایت بودند. از حاج قاسم تا تک‌تک جوانانی که برای امنیت این آب و خاک جان دادند، همگی نشان از مهر قبولی علی بن موسی الرضا (ع) در سینه‌هایشان داشتند. ایرانِ زیر سایه امام رضا (ع)، مکتب تربیت مردان و زنانی است که شهادت را نه پایان زندگی، بلکه پروازی مستقیم از گوهرشاد تا عرش الهی می‌دانند. تا این سایه بر سر ماست و تا شوق خادمی او در رگ‌های این ملت جاری است، پرچم مقاومت و آزادگی هرگز بر زمین نخواهد افتاد. 

#ایران_امام_رضا

#سُمیه_خانوم_اُم_الحسین

*عطر شمعدانی‌ و مادری چشم‌به‌راه*✨

سال‌هاست که تمام دنیای مادر، خلاصه شده در همین قاب کوچک پنجره. جایی میان دیوارهای کاهگلی خانه که هم‌پای دلِ صبورش ترک برداشته‌اند. گوشه‌ی پرده‌ی توری بافته با نقش شکوفه‌های ریز را آرام با سرانگشتان لرزانش کنار می‌زند. خطوط عمیق چهره‌اش و موهای جوگندمی که از زیر چارقد بیرون زده، حکایت از شب‌ها و روزهایی دارد که در انتظار گذشته است. انتظاری که ذره‌ذره جوانی‌اش را برد، اما امیدش را هرگز. پشت پنجره، گلدان‌های شمعدانی با گل‌های رنگارنگ هنوز در هوا عطر زندگی می‌افشانند، گویی مادر هر صبح با یاد لبخند پسرش به آن‌ها آب می‌دهد تا مبادا کوچه بوی دلتنگی بگیرد. چشم‌های مهربان و خسته‌اش به انتهای کوچه دوخته شده است. فرقی نمی‌کند چقدر زمان گذشته باشد، او خوب می‌داند مادری که دلش جا مانده، با صدای هر قدمی در کوچه پر می‌کشد… شاید این بار، باد عطر پیراهن یوسفش را بیاورد، یا مسافری از راه برسد و تکه‌ای از نور چشمانش را به آغوشش بازگرداند. در عمق نگاه آرام اما پر از تمنایش، نه شکایتی هست و نه خستگی، تنها نوری از جنس اشتیاق مادری می‌درخشد که حتی اگر تکه‌ای استخوان، پلاک و مشتی خاک هم برایش بیاورند، دلش آرام میگیرد.
#به_قلم_خودم 

#سُمیه_خانوم_اُم_الحسین