وقتی دخترم را برای مهد ثبتنام کردم، یکی از چیزهایی که همیشه برایم مهم بود، محیطی بود که قرار است چند ساعت از روزش را در آن بگذراند.
وقتی فهمیدم قرار است در کنار چند پسر همکلاسی باشد، راستش حس خوبی نداشتم و کمی نگران شدم.
شاید از بیرون، این نگرانی ساده یا حتی بیدلیل به نظر برسد، اما برای من که مادرش هستم، طبیعی است که دربارهی آدمها و محیط اطرافش حساس باشم.
دلم میخواهد سالهای کودکیاش را در فضایی بگذراند که با خیال راحت و بدون دلشوره بتوانم به آن اعتماد کنم.
این نگرانی شاید همیشه هم منطقی و قابل توضیح نباشد، گاهی فقط یک حس مادرانه است که نمیشود نادیدهاش گرفت. از طرفی میدانم قرار نیست همیشه بتوانم همهچیز را آنطور که میخواهم کنترل کنم و دخترم بالاخره باید کمکم دنیای خودش را بشناسد. شاید مهم این باشد که در کنار مراقبت از او، یاد بگیرم به او اعتماد کنم و قدمبهقدم رهایش کنم.
نوشتهی دوستم دربارهی نگرانیاش از مهد و همگروه شدن دخترش با تعدادی پسر، این حس را در من زنده کرد و باعث شد از زاویهی دید خودم به آن نگاه کنم.
من هم از نوشتهی او الهام گرفتم و این چند خط را نوشتم، دربارهی دلشورهای که شاید فقط یک مادر بتواند معنایش را بفهمد.
لینک مطلب دوستم 👇 😊
https://kosar5.kowsarblog.ir/
#به_قلم_خودم






آخرین نظرات