✨حُبُّ الوَطَنِ مِنَ الْایمان✨
حسین جان! فرزند نازنینم؛
گوش کن تا برایت از قصه‌ای بگویم که ریشه‌اش در دل خاک است و سایه‌اش بر سر همه‌مان گسترده؛ قصه‌ای که اگر خوب بشنوی، در لحظه‌های سخت، چراغ راهت می‌شود.
جگرگوشه‌ام؛ ای که روشنیِ فردای این سرزمین هستی، بدان و آگاه باش: دل هر انسانی آینه‌ای‌ست که حقیقت در آن می‌درخشد؛ پس هرگز دل به کسی مسپار که در نگاهش نشانی از عشق به این خاک دیده نمی‌شود. کسی که وطن در جانش زنده نیست، دوستی‌اش گرم نمی‌ماند؛ دوستی با بی‌وطن! دوستی با زخمی‌ست که التیام ندارد.
جانِ مادر؛
ایران🇮🇷 فقط سرزمین نیست؛ حافظه‌ی ماست، ریشه‌ی ماست، داستان ماست. همیشه کنار وطن و مردمش بمان.
هموطنانت را چون جانِ عزیزت، چون ناموس عزیزی که به هیچ قیمتی نمیگذاری به او آسیبی برسد، دوست بدار. دلشان را گرم کن، احترامشان را زنده نگه‌دار، و هر جا که لازم شد، از وجودت برای آرامش و امنیت این خانه‌ی بزرگ خرج کن.
میوهٔ دلم؛
وطن همچون مادر مهربان است؛
مادری که بی‌هیچ چشمداشتی، تو را در آغوشش پرورده، با مهرش بزرگت کرده و برایت سایه‌بان بوده. اگر روزی اندوهی بر دلش نشست، تویی که باید مرهمش باشی؛ اگر زخمی بر پیکرش افتاد، تویی که باید پاسدارش باشی. حرمت این مادر را نگه‌دار و اجازه نده هیچ دستی از سر غفلت یا دشمنی آسیبی بر او وارد کند.
فرزندم؛ روزی می‌رسد که من این حرف‌ها را دیگر تکرار نخواهم کرد،
اما تو هر بار که باد بر گونه‌ات می‌وزد یا آفتاب بر چشمت می‌تابد، صدایم را خواهی شنید.
صدايی آرام که می‌گوید:
ریشه‌ات را فراموش نکن،
خاکت را تنها نگذار،
و با قلبی سرشار از مهر، پاسدار خانه‌ای باش که پیش از تو بوده و پس از تو نیز خواهد بود.
و این‌گونه‌ست که نامت، راهت و یادت، نه تنها در تاریخ، که در دل همین خاک، جاودانه می‌شود.
#به_قلم_خودم
✍ #سُمیه_خانوم_اُم_الحُسین
آخرین نظرات